Uma poesia na lingua dos elfos de Tolkien
Ai! Laurië lantar lassi súrinen,Yéni únotimë ve rámar aldaron!Yéni ve lintë yuldar avániermi oromardi lisse-miruvórevaAndunë pella, Vardo tellumarnu luini yassen tintilar i eleniómaryo airetári-lírinen.
Sí man i yulma nin enquantuva?
An sí tintallë Varda OiolossëoVe fanyar máryat Elentári Ortanëar ilyë tier unduláve lumbulëar sinda noriello caita morriëi falmalinnar imbë met, ar hísiëuntúpa Cavaciryo míri oialë.
Sí vanwa ná, Rómello vanwa, Valimar!
Namárië! Nai hiruvalyë Valimar.Nai elyë hiruva. Namárië!
TRADUÇÃO:
"Ai, como ouros caem as folhas ao vento, longos anos inumeráveis como as asas das árvores! Os longos anos se passaram como goles rápidos do doce hidromel em salões altos além do oeste, sob as abóbodas azuis de Varda onde as estrelas tremem na canção de sua voz, de santa e rainha. Quem agora há de encher-me a taça outra vez? Pois agora a inflamadora, Varda, A Rainha das estrelas, do monte semprebranco ergueu suas mãos como nuvens, e todos os caminhos mergulharam fundo nas trevas; e de uma terra cinzenta a escuridão se deita sobre as ondas espumante entre nós, e a névoa cobre as jóias de Calacirya para sempre.
Agora perdida, perdida para aqueles do leste de Valimar!
Adeus! Talvez haja de encontrar Valimar!TAlvez tu mesmo haja de encontra-la!Adeus!"

0 Comments:
Post a Comment
<< Home